Rode Zee zuidsafari en Dahab 2003

Van 21 oktober t/m 4 november maakten we met Aquadonna Diving een duikreis naar de Rode zee. Eén week aan boord van de Aquanaut "Winner" voor een live-aboard safari naar de riffen in het zuiden van Egypte , daarna een weekje rustig "bij-duiken" in Dahab, Sinaï. Het zou een hele enerverende- en onvergetelijke week worden. Dit is geen verslag van dag tot dag geworden, maar meer een opsomming van de hoogtepunten, veel lees- en kijkplezier .....

Haaien

"Ik heb twee vinslagen gemaakt en twee dolfijnen gezien toen opeens mijn vin los raakte. Ik kon hem gelukkig nog net vastpakken, toen hem weer vast wilde maken lukte me dat niet aangezien de hele sluiting los was geraakt. Ik riep Edwin die inmiddels met de rest al een eind verder (ongeveer 30 meter) richting de dolfijnen was. Ik zag hem bovenwater kijken waar ik was. Ik riep hem verschillende keren om me te helpen de vin weer vast te krijgen.

Gelukkig is hij wat handiger dan ik en hij had hem snel weer vast, maar intussen waren we wel een eind van de rest van de groep af. Toen ik mijn vin weer aan deed zag ik meteen iets grijs onderwater. Ik dacht: Oh leuk een dolfijn! Maar deze had wel een vreemde staartvin, ik draaide me om en zag een hele grote haai, hij was me op zo'n 10 cm gepasseerd. Ik zei heel zachtjes: 'Er zit hier een hele grote haai'. Edwin stak vliegensvlug z'n hoofd onderwater en zei: 'Oceanic whitetip'.

Door z'n imposante verschijning (3 meter!) werd ik erg bang en kreeg al schrikbeelden met heel veel bloed. Gelukkig bleef Edwin koelbloedig, hij riep meteen heel hard 'SHARK' naar de boot en we maakten beide het shark gebaar.

Ik bleef met m'n ogen op de haai gericht (want wat erger is dan een haai, is een haai die er opeens niet meer is...) en ik wilde dat Edwin hetzelfde deed. Ik weet dat je in zo'n geval rustig moet blijven, maar m'n hart had ik niet onder controle. Inmiddels kwamen er wat meer mensen op ons geroep af, richting de haai, terwijl wij richting boot zwommen. Toen ik Paula als eerste tegen kwam draaide zij zich ook snel om, terug richting boot. Eric was inmiddels degene die het meest buiten de groep was waardoor de haai zijn richting op ging.

Moedige Eric heeft toen zelfs de foto's die bij dit verhaal staan gemaakt! Jaap riep inmiddels keihard:'Get the zodiac', daarmee is Eric uit het water gevist, de rest is op eigen kracht gelukkig weer veilig aan boord gekomen. Ik geloof niet dat ik ooit zo bang geweest ben, veilig terug op de boot moest ik er echt even van bijkomen."

26 Oktober was een echte haaiendag! We maakten die dag 2 duiken op Elphinstone reef. Tijdens de ochtendduik zagen we al een grijze rifhaai, die prachtig langs het rifplateau op 30 meter patrouilleerde. Na de middagduik cirkelden er opeens 3 oceanische witpunthaaien van zo'n 1½ tot 2 meter rond onze boot, ondanks de plechtige belofte van Walid aan Elien dat ze op deze plek écht niet voor zouden komen.....
En alsof er gisteren niets gebeurd was sprong iedereen met duikbril en snorkel het water in om deze prachtige dieren van dichtbij te bekijken en we konden er zeker een half uur van genieten.

Op 30 oktober doken we in Dahab bij "Lighthouse", zo tegen de schemering.

Jeroen kwam erg opgewonden het water uit: Hij had in de verte iets GROOTS gezien. André, Eric en Edwin niet, maar even later kwamen Karin, Elien en Jasper het water uit. Karin en Elien helemaal door het dolle omdat ze een HAAI hadden gezien, met een spitse snuit. De ontmoeting had plaatsgevonden op de plek die Jeroen even daarvoor had omschreven. Jasper was echter overtuigd dat het géén haai was, maar meer iets wat op een tonijn leek. Aangezien niemand een camera bij zich had werd er zelfs een compositie-schets gemaakt ter identificatie. Jeroen griezelde van het idee dat het een haai had kunnen zijn.

Achteraf bekeken is het waarschijnlijk een Cobia geweest.....

De Zeepaardjesfluisteraar

Op het eerste gezicht is deze plek ook een wat saaie plek, je duikt langs een helling met een gravelbodem naar zo'n 15 meter waar je nog wel eens een kroonspitskopkogelvis of juveniele reuzenkogelvis kunt aantreffen. Ook langarm octopussen en kleine sepia-tjes zijn hier niet ongewoon. Dan kom je uit op een zeegrasveld, al struinend door het zeegras komen we veel interessante dingen tegen: verschillende soorten kwallen, een juveniele keizersvis, rond een ton vormt zich een Villa Kakelbont aan leven midden in het zeegras met koraalduivels, kleine murenes, wimpelvissen, octopussen en steenvissen.

Z'n gele kleur camoufleert aardig bij het lichtgroen van het zeegras. Bij alle 3 duiken die we hier maakten vond Eric hem gewoon weer terug. Geweldig! Hierdoor heb ik zelf ook veel foto's kunnen nemen, wat niet meevalt tijdens een nachtduik.De resultaten leken niet slecht, maar helaas is het bewijs hier van nog niet terecht. Op een gegeven moment voelde ik me toch wat bezwaard door de ene flits na de andere van mijn fotocamera. Ze hebben me nog net niet bij het zeepaardje weg hoeven sleuren. Ik was heel blij ook op m'n 150ste duik een zeepaardje gezien te hebben, ik heb toen zelfs heel even z'n staartje om m'n vinger gevoeld, heel bijzonder. Al met al een ervaring die ik niet snel zal vergeten.....

Foto's

De camera is terug!