Eindelijk is een wens van ons om te duiken op een van de meest ongerepte riffen ter aarde in juni 2007 in vervulling gegaan. De riffen rond Raja Ampat kenmerken zich door grote velden koralen van verschillende soorten, immens veel vissen met zo'n grote visdichtheid dat je een bekeuring zou krijgen als je in Nederland zoveel vissen in een aquarium bij elkaar zou stoppen. We hebben nog nooit zoveel verschillende naaktslakken op 1 duik of duikvakantie gezien. Het was met de zeer goede duikgidsen vaak zwemmen van het ene hoogtepunt naar het andere. De tekst "nooit meer zoeken" die in het tijdschrift Duiken stond, was niets teveel gezegd ...
Om bij Raja Ampat te komen vlogen we via Singapore naar Manado waar we afgehaald werden door de eigenaar van guesthouse The Four Fish. Een klein en erg Nederlands guesthouse met gelukkig een echte Indonesisiche kokkin die heerlijk kookte. Het was 10 minuten lopen naar het Thalasso diveresort waar je over een pier van bijna 1 km lang door de Mangrove bij de duikboten kwam. Met hen hebben we aan het begin én eind van onze vakantie 2 dagen gedoken, met name richting Bunaken. De eerste duik hier zagen we meteen al twee pygmee zeepaardjes: hippocampus Denise. Ook zagen we hier een witpuntrifhaai. We maakten hier twee nachtduiken en tijdens de tweede zagen we in het vuurkoraal twee zeepaardjes, een gele en een bruine. Het was echter erg moeilijk om hier goed bij in de buurt te komen, er was een sterke stroming die ons verder en naar boven voerde. Vlak bij dit koraal was de stroming gelukkig stil waardoor Elien toch nog een foto van ze kon maken.
Op 17 juni vlogen we van Manado naar Sorong. Daarna was het nog 2 uur varen naar Raja Ampat. Helaas zonder toilet aan boord. Ook de eerste duik hier (op Mike's point) zagen we meteen 3 pygmee zeepaardjes, 1 Denise en 2 Bargibanti. Ook zagen we hier twee orangoetang krabjes en een Epaulethaai. Bij onze eerste duik op Cape Kri (het huisrif wat bereikbaar is met een zeer kort boottochtje) zagen we onze eerste bultkoppapegaaivis, wat zijn dat grote beesten, ongelooflijk! Tijdens een van de laatste duiken, waar Elien helaas niet mee kon vanwege verstopte holtes, zag Edwin een grazende school bultkoppapegaaivissen voorbij komen. Gelukkig heeft hij hier mooie filmopnames van kunnen maken. Op verschillende duiken kwamen we Wobbegong haaien tegen, deze werden zonder problemen door de duikgids opgepakt om ze beter te kunnen zien, maar gelukkig ook weer netjes terug gelegd. Edwin maakt op Sardine Reef zijn 500ste duik, zowel kleine- (geel pygmee zeepaardje) als grote vrienden (witpunt rifhaai en grijze haai) kwamen op zijn feestje. In Sorido Bay (ons resort) hebben we dit heugelijk feit gevierd met een chocoladetaart.
Het was erg leuk om 1 duik te maken bij de pier van Kri waar we tijdens zonsondergang Mandarijnvissen konden zien. Dat hebben we zeker, alleen telkens als Elien ze voor haar lens had waren ze weer verdwenen onder dode stukjes koraal. Heel veel later kwamen ze dan, vaak uit een ander holletje, weer te voorschijn. Gelukkig had Edwin erg veel geduld en hebben we een paar leuke foto's van ze. Iets dieper waren hier ook nog twee prachtige pygmee zeepaardjes, helaas heeft Elien deze niet scherp kunnen fotograferen. Op de dag dat we naar Manta point gingen, ging het niet goed met de holtes van Elien. De Sudafet die ze van Stephen Wong (een professionele onderwater fotograaf uit Hong Kong) had gekregen brachten gelukkig wat opening in de holtes en met de hulp van duikgids Delphinus kon ze zich gelukkig toch nog bij Edwin en Simon (onze Engelse buddy) voegen om de Manta's af- en aan te zien vliegen. Edwin heeft hier wederom prachtige filmbeelden van gemaakt. Op een gegeven moment zagen we 5 bij elkaar. Er zijn verschillende, sommige met witte buiken en zwarte vlekken, ander met zwarte buiken en witte vlekken. Deze vlekken zijn net zo specifiek als bij ons de vingerafdruk. Ze bleven rondom een rotsblok cirkelen. Toen het ook voor Elien tijd was om bijna naar boven te gaan is zij naar de rotsblok gezwommen waar ze de Manta' s nog even van heel dichtbij kon zien en filmen. Gelukkig schrok dit ze niet af.
Bijzonder waren de duiken bij de Mangrove. Dit was 30 minuten varen. We doken onder de Mangrove bossen aan beide zijden van een wildstromende zeerivier waar we ons ook een klein stukje door mee hebben laten voeren. We zagen hier weer heel veel verschillende slakjes. Ook zagen we hier schuttervissen, dit zijn vissen die vlak onder het wateroppervlak zwemmen en vliegen vangen door deze met een straal water te beschieten. Dit schouwspel hebben we helaas niet zelf gezien. Op een zandvlakte in de Mangrove vonden we een zwart zeepaardje. Met Stephen en met name met zijn eveneens professioneel onderwater fotograferende vrouw Takako Uno heeft Elien nog wat macroplaatjes bekeken en tips en complimenten gekregen. Dat was erg leuk. De week dat we op Raja Ampat verbleven was Paul Muntzinger, een Duitse onderwaterfotograaf die veel in het tijdschrift Duiken schrijft, daar ook. Hij gaf ons veel tips waar we met een volgende duiktrip naartoe konden gaan, maar voor ons is Raja Ampat echt een plek om nog eens terug te komen!
