Bali 2006

In augustus gingen we naar het Indonesische eiland Bali.
We vlogen vanaf Schiphol met Cathay Pacific via Hongkong naar Denpasar, de hoofdstad van Bali.

Toen we op Bali landden hadden we er al 28 uur reizen opzitten, maar het mooiste van de reis moest nog komen: 4 uur met een taxi van Denpasar in het zuiden, naar Pondok Sari in het noordwesten. Eerst reden we een stukje door Denpasar, wat ontzetten druk en chaotisch was, de scooters vlogen ons echt aan alle kanten om de oren. Toen we de stad uitreden zagen we voor het eerst hoe schitterend de natuur hier is: schitterende palmen, mooie bergen, meren, apen, en daarna de geweldige rijstvelden. De chauffeur stopte steeds als we wilden fotograferen of iets wilde bekijken. Het laatste halfuur van de reis ging de zon onder en nadat de chauffeur nog vliegensvlug een lekke band moest verwisselen kwamen we in het donker bij Pondok Sari aan, waar we de eerste week verbleven.

.

Toen we de volgende ochtend wakker werden zagen we pas in wat voor paradijsje we terecht waren gekomen. Heel veel planten die bij ons thuis op de vensterbank staan groeien hier zomaar in het wild, een Buddhabeeld staat midden in het zwembad en alles is erg rustig en relaxed. Erg vriendelijk personeel uit de dorpjes rond Pemuteran, en de duikbasis die slechts door een vijver van de eetzaal gescheiden is. Na wat informeren bij de duikbasis - waar ze zelf aangaven dat het huisrif niet spectaculair was - konden we de eerste dag gelijk al mee op 2 bootduikjes in de buurt: Close encounters en Napoleon Reef. Dit was erg leuk om er weer in te komen en we hebben gelijk weer van alles gezien. Het wende erg snel dat de gidsen de " f " niet konden zeggen en dit vervingen door de " p ": You keep the reep at the lept hand schoulder and with pipty bar you make sapetystop...

De volgende dag gingen we met de boot naar het eiland Menjangan, zo'n 40 minuten varen naar het noordwesten vanaf Pondok Sari. Onze gids heette Made en hij beloofde dat het erg mooi rond het eiland zou zijn.

Tijdens de lunch aan boord vroeg Made wat we graag wilden zien en Elien ging natuurlijk helemaal voor de pygmee-zeepaardjes, waarop hij zei: "OK", just pollow me...". En weer had hij niets teveel gezegd. We gingen nu aan de noordkant van Menjangan duiken en op 18 meter diepte zaten in een grote koraalwaaier 3 pygmee-zeepaardjes. Ze zijn zo klein dat we ze eerst niet eens zagen, terwijl Made er met zijn aanwijs-stokje bijna tegenaan tikte. Ze zien er echt heel schattig uit! We vonden het rond Menjangan dermate mooi dat we besloten de rest van de week niet meer op de locale riffen bij Pondok Sari te duiken, maar steeds weer naar dit eiland terug te gaan met Made als gids.

We zijn ook nog een dag naar Secret Bay geweest, waar we 2 duiken maakten. Dit is een ondiepe baai met troebel- en kouder water, waar de vreemdste vissen, slakjes en andere creaturen over de zandbodem kruipen. Ook daar genoten we van veel naaktslakken, hengelaarsvissen en prachtige garnalen. Ook de reis met de auto hier naar toe was erg leuk om het uiterste westen van Bali te bekijken. De laatste avond op Pondok Sari maakten we in het donker nog een duik op het huisrif. Hoewel het wat stoffig was onder water zagen we toch nog een spaanse danseres, een hengelaarsvis en enkele naaktslakjes die we nog niet eerder zagen.

Na een week was het tijd om te verkassen en werden we met een taxi naar Alam Anda in het noordoosten gebracht. Ook dit vwas weer een prachtige tocht, Bali is echt betoverend mooi. Na zo'n 3 uur rijden kwamen we in Alam Anda aan. We zouden logeren in een soort bij-gebouwtje, maar omdat die net verbouwd werd, kregen we een luxe bungalow toegewezen, boffen! De eerste dagen was het hier wel erg rustig: er waren maar 4 gasten, gelukkig werd het de rest van de week wat drukker en gezelliger. Het huisrif is hier schitterend, erg veel soorten vis en veel slakjes. Het is opvallend hoe anders het duiken aan deze kant van Bali is: Bij Menjangan was de zee eindeloos blauw met complete wanden van koraal, hier is alles veel stoffiger, grijs water op een zwarte zandbodem.

En i.p.v. met de boot gaan we hier steeds door de branding lopend (en als je valt, verder kruipend) het water in.
Voor het duiken gingen we steeds met een busje vanaf Alam Anda richting oosten: de riffen van Kubu en de duikplekken rond Tulamben. Bij Tulamben ligt ook een erg mooi wrak om op te duiken, de U.S.S. Liberty. In het wrak zagen we een grote Napoleon en ook een hele grote tandbaars. Toen die zich liet poetsen was zijn linker kant zwart en zijn rechterkant bruin, heel bijzonder.

De meeste duiken maakten we met gids Nyoman, die eigenlijk onze privé gids was geworden omdat er verder geen duikers waren op Alam Anda. Na een paar dagen Tulamben maakten we een dagtripje naar Nusa Penida, een eiland ten zuidoosten van Bali. 3 Uur met de auto en daarna nog een half uurtje varen. We zouden hier 2 driftduiken maken en volgens de briefing zou het ontzetten stromen, we zouden misschien wel 3 kilometer af kunnen leggen onder water, het water zou wel 5 graden kouder zijn dan rond Bali en dús grote kans op Mola-mola's, maar in de praktijk kwam het er op neer dat er geen enkele stroming stond, het lekker warm was, dat we gewoon moesten zwemmen en dat er geen Mola-mola's waren. Maar de riffen waren ook hier schitterend en er viel genoeg te zien. Op de voorlaatste dag gingen we naar Seraya, bij Tulamben. Hier werden we met een locale 2-persoons visserskano naar een soort zandhelling onder water gebracht. Het landschap onder water was onooglijk, maar het leven ongelooflijk. We zagen 12 soorten naaktslakjes, 2 zeepaardjes, harlekijngarnalen, hele kleine gewolkte murenes, sepia's, het was echt een superduik! Het was ook erg gezellig met 2 Duitse stellen die nu ook vanaf Alam Anda doken. Toen de duikbaas vroeg wat we op onze laatste dag wilden doen riepen Elien en de 2 Duitse meiden in koor: "naar Manta Point om manta's te zien!"

Nu leek Steven (de duikbaas van Alam Anda) daar niet zo'n trek in te hebben, want dan moest er een boot geregeld worden, we zouden erg vroeg weg moeten (5 uur 's ochtends), lang reizen (3 uur rijden en 2 uur varen v.v.) en vaak waren de omstandigheden er te ruig om te kunnen duiken en dat weet je pas als je er bent. Oh ja, soms zijn er dan ook geen manta's. Wij wilden alle risico's graag aanvaarden en zo zaten we de volgende ochtend om 5 uur in de auto en 3 uur later op de boot. Toen we van Padangbai naar Nusa Penida voeren was de zee zo kalm als een spiegeltje, maar toch zat Steven steeds "nee" te schudden.

Toen we in het kanaal tussen Nusa Lembongan en Nusa Penida kwamen begon de zee te spoken als we nog nooit gezien hadden: draaikolken, metershoge golven, bedriegelijke gladde stukken, heel intimiderend. Steven wilde terug om ergens ander te gaan duiken, maar de kapitein wilde door. Hij bleek gelijk te hebben, want toen we bij Manta Point kwamen stonden er wel hoge golven, maar geen hinderlijke stroming. Toen we het vol verwachting het water in sprongen was het koud, 21°, en het zicht matig, zo'n 8 á 10 meter. Maar opeens zagen we hem aan komen glijden, een manta van 3 meter breed. Wat een geweldig beest! Hij bleef bijna 5 minuten bij ons in de buurt rondhangen en verdween toen weer uit het zicht.
Weer aan boord was iedereen door het dolle, dit was echt een hele mooie afsluiting van een super vakantie!